finally.

her sabah uyandığımda, bir ritüel haline gelmişti, uyanır uyanmaz üzümlü kek’in instagram hikayelerine bakmak. birkaç gündür olumluya gidiyor gibiydi. bugün sonunda gülmüş. gülen o değil, benim. evet diye yataktan havaya yumrukla çıkasım geldi. gerçek ise çok farklı. eşim sabaha kadar uyumamış. ses yapma ne olur, diyor. yerimden kıpırdayamıyorum. rüyamda sürekli sıçrıyor, sayıklıyormuşum. gördüklerimi bazen yazmıyorum ama kötü şeyler görüyordum gerçekten. biraz da hasta hissediyorum. az da olsa ateşim var 2 günlük uzun yürüyüşlerimizden sonra. covid’in tuhaflıkları devam ediyor.

tek iyi yanı göbeğimin birazının gitmesi oldu. ödemmiş çoğu. buna çok sevindim. gittiğimde tartılacağım.

eve dönüyoruz bugün. dönmeliyiz de zaten. michigan, en güzel renklerine kavuşmuşken burada dolaşmamız çok saçma.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.