alaçatı, izmir.

geçen sene bu zamanlarda yine, buranın izmir’in en sevdiğim yeri olduğunu yazmıştım. çok seviyorum gerçekten, sevimli sokaklarında dolaşmak beni çok mutlu ediyor.

aslında rahatsızdım, sinek ısırığına alerjim var ama antihistaminik alıp, dekont yaptırıp uyumaktansa, üzümlü kekimin sözünü dinleyip kendimi sokaklara attım. kardeşim yapıyor dekortu, popomu mahvedecek. el el değil ki kürek. neyse yarına kadar süper uyurum muhtemelen.

benim evrende hissetttiğim bazı garip şeyler daha var. delice biliyorum ama eğer uyursam, üzümlü kekin gerçek hayatta da bu olumsuz enerjiyi farkedeceğini hissediyorum. rüyada zaten kaçış yok ama gerçek hayatta da aklının hep bir köşesindeyim sanki. onu hep hissediyorum, yanımda olsa bu kadar hissederim. eğer uyumak yerine, onun gibi sokaklara atarsam kendimi, ona birazcık da olsa olumlu enerji gönderirmişim gibi geldi. ben de kendimi attım dışarı.

bu korona sürecinde aldığım 10 kiloyu nasıl verebilirim? fotoğraf aldatmasın karnımı içeri çektim. gerçi ilaçla alınan çok hızlı verilir ama hayatımda ulaştığım en maksimum kilodayım. 74’üm. tek avantajım boyunum 1.68 olması, yoksa yuvarlanarak inerim merdivenleri.

ıldır’a doğru devam ettik. çok hoş bir doğası vardı ama bir o kadar da dondurucu rüzgarı, çok kalamadık o yüzden.

türkiye’deki son günlerim. yavaş yavaş üzülmeye başlıyorum sanırım. neyse moshi time. herkese mutlu geceler.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.