uyurken yorulduğum günler.

bugünleri “uyurken yorulduğum günler” olarak hatırlayacağım. neden böyle oldu bilmiyorum ama fiziksel olarak, bu zamana kadar geçirdiğim tüm nöbetlerden, daha güçsüz kaldım. belki üzümlü kekimin dediği gibi geç yatınca dengeleyemiyorumdur ilaçlarımı, bu akşam erkenden yatıp bir değişiklik olmasını ümit ediyorum. 7.30’u bile bekleyemem muhtemelen. gözümü açamıyorum şu an.

moral olarak çok daha iyiyim. frankenmuth içime umut oldu. keşke iyi olmayı beklemeyip, bir an önce içine atsaymışım kendimi. güzel bir kıyafeti özel birgünde giymeyi beklemek gibi, hep özel birgüne sakladım burayı birleşik devletler’e geldiğimden beri. hastayken, o özel gün, bir türlü gelmez sanıyordum. yanılmışım. en çok hastayken geliyormuş. çok büyük anlam oldu hayatıma. noel’i bile beklemem bir daha gitmek için. artık sık sık bile giderim.

13 günlük buhran bugün bitiyor. bu buhranda üzümlü kek ile kurduğumuz dünya, yine üzerime yıkıldı ama olan oldu diyip, geride bırakmaktan başka çarem yok. ölmeden çıktım içinden, bu yeterli devam etmek için. her zamanki gibi intikamım yine sevgim olacak. bir daha hiç konuşamayacağım onunla ama birgün eline, onun için yazmış olduğum kitap eline geçtiğinde, intikamımın sevgi olduğu ortaya çıkacak nasıl olsa. yazacağım dedim, yazacağım. ayrıca yaptığı şey çok gücüme gitse de, kendimi, hayallerimi, isteklerimi bir şekilde iletebildiğim için yine de mutluyum. hep bu bloğu atsana deniyordu, özeti gitmiş oldu. artık karşısına bir zürafa çıktığında beni düşünmüyorsa veya oyuncak gördüğünde kalbi acımıyorsa, bu tamamen onunla kendi kalbi arasında.

ilk bloke ettiğinde “iyi git zürafaları başkaları ile izle” diye ağlıyordum. şimdi düşününce komik geldi aslında. ona “ah” edişim bile komik ama alacağı olsun, hiçbir şekilde bloke edilmeyi haketmedim bu sefer. tek korkum, kardeşim gibi huysuz, mutsuz, her şeyden nefret eden bir kadına dönüşmüş olması. umarım böyle olmamıştır. çok seviyorum ben onu. eski yumuşak başlı halini çok özlüyorum. hatta rüyamda bile bu haline hasret bırakıyor bazen. bu sabah uyandığımda yine su içindeydim. strese sokmuştu beni. bir şekilde eskisi kadar rüyama almamam lazım. başka şeylere de odaklanacağım. sağlıksız da olsam, bir şekilde hayatın içinde kalacağım.

artık özel günleri beklemek yok.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.