ilk kez kavga etmiyoruz.

dideral’in harika bir yönü var. fobi olayını tamamen ortadan kaldırıyor. bu sabah kendimi, evimizin yanındaki, içine girmekten korktuğum ormanda tek başına gezerken buldum. gölgelik ve sakin, bu sıcakta bulunmaz nimet ama ben korkuyordum karşıma bir sürüngen çıkar diye içinde gezmekten. gezindim bu sabah. hatta buraya bir sabah battaniye ile gelip güneşin doğuşunu da izlemeliyim:

IMG_8540

aslında yataktan çıkma gibi bir fikrim yoktu ama üzümlü kekim beni çok üzse de ben onu üzmeyeyim istedim. çok emek harcamıştı beni adam edebilmek için. epilepsi nöbeti olması da onun suçu değildi. otizmli olmamın da suçlusu o değildi. beni üzdüğü konular vardı ama o da en iyisini deniyormuş gibiydi, sonuçta kolay değildi benim gibi birini anlamak. ben onun yaşamını nasıl anlayamıyorsam, muhtemelen o da benimkini anlayamıyordu. son sözlerimi okuduğunda iyice delirdiğimi düşünmüştü belki de. bu sefer korkup bloke etmişti. aslında rüyada öyle düşünmüyordu. sadece henüz zamanı gelmemişti diyordu.

dün gece, ne olur tüm gün uyuma, çok üzülürüm, ne olur kalk, uyan, bir şeyler yap, madem izindesin gezmeye dolaşmaya git, dedi. bunu dediği sırada bile aslında kucağında yatıyordum (3 gün dayanabildim) çünkü rüyamda bile uyuyacak kadar yorgun ve bitkin hissediyorum. o konuşuyordu, ben cevap vermeden dinliyordum.

sonra yıllar önce başka bir kavgamızı hatırlattı. dünya turu sırasındayken, san francisco’ya gelmişti. ben de ordaydım ama onun, oraya geleceğini bilmiyordum, ben en son takip ettiğimde, güneyde başka eyaletleri geziyordu. o günlerde çok uyuyordum. belki de evimin olduğu sokakta gezdi ama ben göremedim üzümlü keki. tüm dünya turu sırasında özlediğim insan, yanıma kadar gelmesine rağmen onu göremedim. bunu hatırlattı. pier 39’daki foklar gibi yatıyordun, oh oldu sana, dedi. uyumaya devam edersen hep böyle olacak, dedi.

bahsi geçen foklar bunlar: (bu arada nesi var ki hayvanların mis gibi yatıyorlar?)

DSC01178

bana nereye kadar oh olacak böyle diye sordum. bilmiyorum ama çok uzak değil, 5 yıl daha sürmeyecek, dedi. içim rahatladı gerçekten, dedim, çünkü mesela 4 yıl daha olumlu! için rahat değil mi ki şimdi, rahatlatamıyor muyum ben onu, iyi düşün bakalım diye o sordu. cevap veremedim.

ilk kez kavga etmiyoruz, her dediğimi yap lütfen, dedi ve sonlandı rüya. ben de öyle olunca dışarı çıktım. yarın da göle yüzmeye gideceğim. herhalde haftasonuna kadar frankenmuth’a da giderim. sadece biraz araba kullanacak gücüm olması lazım. biraz da tadını çıkaracak. çok zor durumdayım mental ve fiziksel olarak ama bu durumdan o kadar çok çıktım ki, biliyorum yine çıkarım. en fazla 20 günü buluyor kasların hepsinin açılması.

oh olmuş diye özetledi ama hala çok hain bence.

çocuk kalpli

 

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.