balino.

bu sabah yatağımı iyice göl haline getirdikten sonra annemin aldığı yeni cicileri yatağıma sermeye karar verdim. annem renklerimi herkesten daha iyi tanıyor tabi. böyle görünce yatağı, onun dediği gibi hissettim sanki. ne değişecek ki hayatımda ekstra içilecek bir bardak koladan başka. orada eşim varsa burada da o var.

IMG_9807

o kadar huzur verdi ki bu renkler, amerika’ya gidince okuyacağım diye kendime söz verdiğim çocuk kitaplarını hızlı hızlı okumaya başladım birden üzerinde. çok sağol ece. harika bir liste olmuş gerçekten. zevkten deliriyorum okudukça. muhtemelen ilk seslendireceğim çocuk kitabı “balino” olacak!

IMG_9810

balino’yu çok sevdim!

sonra erkek kardeşim geldi, dün akşamdan beri iddia oynayıp maç izliyoruz. annem “yeter defolun gidin bıktım evde maç uğultusu duymaktan” diye evden kovuncaya kadar maç izledik. yarın ve pazartesi daha çok izleyip oynamayı planlıyoruz. komik, eğlenceli ve zevkli geçiyor türkiye tatilim.

bugünkü göz rengi ile ilgili 3.05 mesajıma biraz değineyim. mesajda, gözlerimin renginin, arkadaşımla aynı renk olduğunu anladıktan sonra kahverengi ile barıştığımı yazmıştım. benim gözlerimin renginden memnun olmamam tamamen biraz çocuklukta yaşadığım kötü bir olay yüzünden. annem 30’lu yaşlarında şehirdeki en güzel kadınlardan biriydi ve ben annemin bu yaşlarında, her 10 yaşındaki çocuk kadar çok çirkindim. birgün okulda bir parti verdiler, herkes annesi ile gelecekti. bende annemle gitmiştim. okulda benim başkasının annesini getirdiğim hakkında bir dedikodu çıktı. çocuk kalpli gerçek annesinden utanıyormuş o yüzden bir tanıdığını çağırmış diye. annem güzel ben çirkinim ya. (ben küçükken salaklardı diye düşünürdüm ama bu saf kötülükmüş bu arada, bunu da şimdi farkettim) ben de işte o olaydan sonra hep annem gibi olmak istedim. annemin renkli gözleri var. renkli gözlerim olsun istedim, mavi gözü, yeşil gözü bir güzellik item’i olarak gördüm. o gözlere sahip olanlara hep büyük bir hayranlık besledim.

tahmin edeceğiniz üzere, herkes gibi böcekken çiçeğe döndüm lise çağında. annem kadar güzel olmasam da fena biri olmadım. yani en azından bir yerden sonra göz rengimi pek takmam gerekmedi. ama arkadaşımla tanışınca çok güzel gelmeye başladı, bana o bir zamanlar sevmediğim kahverengi. benim gözlerim onun kadar koyu kahverengi değil aslında, benim biraz daha bal rengi ama ben seviyorum o koyuluğu. bazen retrica’da gözlerimi iyice koyulaştıran filtreli fotoğraflar çektiğim bile oluyor. öyle işte. en çok arkadaşıma hayranmışım demek ki.

mutlu akşamlar,

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.