didn’t work.

birkaç gündür bisküvili pasta yapmayı deniyorum, bir türlü olmuyor. 3. denememde de olmayınca bıraktım kendimi artık yağmurlar gibi. ben normalde yılda 1 kez ağlarım ama onda da anıra anıra ağlarım. konunun zaten pasta ile ilgisi yok. ağlamam gerekiyordu. çok güzel bir düşünceydi tüm ilaçları bırakmak istemek ama olmuyor, 5 gün dayanamadım bunu görmemek için kör olmak gerekir. ağlarken o kadar canım acıyordu ki, 911’i kendim arayıp, gelin beni alın evet ister kelepçeleyin ister zincire vurun ama en yakın hastaneye kapatın demek istedim, birkaç kere yazdım telefonumun ekranına 911’i. çevirmedim ama…

doktorumu aradık, şehir dışında olduğumdan yarın sabah gelmemi istedi. yarın ne yapacak benimle bilmiyorum. sadece keşke babaannemin öldüğü gün getirseydin demiş eşime. belki de o beni gönderir hastaneye…

eşim, evet savaşmanı istiyorum, ilaçlardan kaçabildiğin kadar kaçmanı istiyorum ama o gün bugün değil yitip gitme ne olursun dedi beni avuturken…

bahara kadar uyumak yine en iyisi olacak…

üzgünüm.

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.